• de
  • nl

Iggi & Hans - Reisreportages - 2013 Australie - Victoria

Seite drucken

Pambula Beach, November 2013

naar de fotogalerij 

hier kun je onze reiseroute volgen

 

Nog steeds in Pambula en nog steeds wachten op het pakje (tracker) uit Switzerland, wat al sinds de 6. november onderweg is naar "Bega post restante". Ook al ziet het er op de foto’s uit alsof we altijd zon hebben, is het heel regenachtig en koud. Zelfs de lokale bevolking zijn dit weer niet gewend voor deze tijd van het jaar. Toch loopt hier de meerderheid in teenslippers, korte broek en T-Shirt, terwijl wij in fleece jacks rondlopen en het evengoed nog koud hebben.

zon maakt schaduw
voor nakomelingen wordt gezorgd
Goanna

trip naar Eden

Als dan het zonnetje gaat schijnen is het ook meteen weer heel erg warm. We zijn korte reisjes gaan maken langs de prachtige, wilde kust. Zo kwamen we in Eden, een klein vissersdorpje en komen langs een historische begraafplaats. De doden hebben hier in Down Under vaak de mooiste plekjes voor hun laatste rustplaats - voor bezoekers van de begraafplaats is het gevaarlijker - de waarschuwingssignalen zijn behoorlijk afschrikwekkend.

wilde kust
mooie uitzicht
opgepast giftige slangen
Anneke ik kom ...

Gelukkig hadden we super weer de laatste 3 dagen en konden een beetje zon en strand genieten.
We besloten toch om woensdag maar verder te rijden, dan maar zonder tracker.
Nog voor het ontbijt viel ik van het trapje van de auto. Deed behoorlijk zeer maar dacht dat het nog wel meeviel. Toen we aan het ontbijten waren kwamen Chris en Rob afscheid nemen, balen. Toen ik wilde opstaan om te douchen lukte het niet. Voet erg opgezet, dus toch maar even na laten kijken in het ziekenhuis. Botje in mn voet ingescheurt. Gips en krukken van 100 jaar voor Christus, die wij alleen kennen uit oude oorlogsfilmen. Niet leuk maar had erger gekunt. Geluk bij ongeluk, toen we weer op de camping kwamen hoorde we dat het pakje (tracker) aangekomen was, dus dat was dan wel weer even boffen.

Zonnetje schijnt zo heerlijk schoon.....
krukken uit de 2de wereldoorlog
weer "mobiel"

Het gaat verder.....

Vliegen hebben geen probleem met rokers....

Na ca. 14 dagen in Pambula te hebben gestaan, vandaag eindelijk weer gaan rijden. Hans wilde graag bij de vuurtoren in Point Hicks overnachten maar dat betekende 24km dirt road (dus een gehobbel). Met mn gipsbeen een veel te lange weg, dus zijn we omgekeerd. We rijden richting Cape Conran Costal Nationaal Park. Een heel eenvoudige camping  maar perfect gelegen in een bos aan de kust. We stappen uit en worden onmiddellijk aangevallen door honderden vliegen. Hans maakt een vuurtje en behoorlijk rook – maar dat irriteert de vliegen niet in het minst. We hebben dus maar in de auto gegeten. De buren vertellen ons later bij een glas wijn, dat er dit jaar zo veel vliegen zijn, als ze jaren niet meer gehad hebben. Ze vertelde zelfs dat de vliegenplaag in West-Australië nog veel erger is en de koeien bijna gek werden van de vliegen (ik overigens ook hoor).

 

Ik ben opgestaan met gierende migraine, de vliegen waren ook al wakker. Naar de wc gestrompelt en daarna koffie gedronken, straalmisselijk. Hans had alles ingepakt en toen al vroeg het camp uitgereden. Voelde me honde elend en kon nergens van genieten. Hans ontbeten in Orbost, ik kopje pepermunt thee gedronken, had Hans even uit de auto gehaald, want dat hadden ze niet. We zijn nu in Lakes Entrance, een vissersdorp, waar we de Gippsland omgeving een paar dagen willen verkennen en vers gevangen vis willen gaan eten (moest er even niet aan denken) ...
Daar op de eerst beste camping geparkeerd, lekker dicht bij het stadtje.
Het was niet mijn dag vandaag.

Lakes Entrance, Zaterdag, 23. November 2013

Camping niet bijzonders! Maar het begint meteen te gieten van de lucht en het is berekoud. Helaas, heeft deze camping geen lounge of een kamp keuken waar je je een beetje kunt opwarmen. We zetten de verwarming maar aan. In de middag parkeerd er tegenover ons een kleine Britz camper . De man stapt uit en staart zonder iets te zeggen naar onze auto – Ik zag zijn ogen op onze Zurich autonummer en vraag meteen - Switzer?

Maar natuurlijk komt het verbaasde antwoord, een woord gaf het ander en het bleek zelfs dat Beat en Gabi ook uit Männedorf komen en drie maanden in Australië rond reizen, wat een toeval.
De volgende dag maken we een uitstapje naar het achterland, prachtige landschappen, soms lijkt het net Nederland met rivieren en jachten. Maar dan toch weer typisch Australië, met zijn onbeschrijfelijke boom silhouetten, veel boerderijen met koeien en schapen.

Lakes Entrance haven
Lakes Entrance

Yarram, maandag, 25. November 2013

We rijden, met omwegen naar de kust, op de Princess Highway. Highway is een beetje overdreven, een weg die gaat van Sydney naar Melbourne, maar niet te vergelijken met onze snelwegen. We zijn op zoek naar iets dicht bij een stad met een doktor. Ik moet m’n gips laten controleren. We besluiten ons een beetje luxe te gunnen, het koude en natte weer hebben we even helemaal gehad. We huren een huisje met airconditioning, die ook kan verwarmen en een bed met een elektrische deken, heerlijk.....
De volgende dag schijnt de zon, we maken een uitstapje naar de NinetyMileBeach - 150 km alleen maar zand en golven, het scheint het langste strand van de wereld te zijn.

Huisje in Yarram
NinetyMile Beach
Ook pelikane maken ruzie..

Een andere reis van onze "basis" in Yarram , leidt ons de volgende dag naar de bakker - ontbijt bij de bakker, nou ja, een echte bakker hebben we tot nog toe niet gevonden in Australië, er is gewoon toast in alle variaties, maar geen echt stevig brood met korst en zo .

Toen we het restaurant verlieten werden we aangesproken door een paar (dat gebeurt bijna elke keer als we ergens uit de auto stappen). Na de gebruikelijke vragen, waar we vandaan komen, voor hoelang we willen reizen, waar we overal heen willen en ga zo maar door, ze nodigen ons uit voor een afternoon tea – we nemen graag aan. Maar we zijn eigenlijk op weg naar de nabijgelegen Nationaal Park met een van de weinige regenwouden in deze niet - tropische omgeving .Dit nationaalpark is een overblijfsel vanaf het moment toen Australië nog was aangesloten op de Noordpool . De rit in de heuvelachtige omgeving is prachtig, grote ceder en eucalyptus bomen, tussen grote varensbomen langs de weg. Tussendoor zien we een paar bod kangoeroes, maar die zijn altijd sneller dan dat wij de camera bij de hand hebben en verdwijnen dan weer tussen de struiken. Eenmaal in het park, maken we een korte wandeling, ik met m’n  Moon Boot die ik ondertussen tegen m’n krukken kon ruilen, nog steeds een beetje handikapiert . We lopen over een hangbrug met een prachtig mooi, groot uitzicht op de reusachtige varens . We kunnen niet lang blijven, we hebben vanmiddag een afspraak in het ziekenhuis om weer een foto van m’n voet te maken.

Tarra-Bulga Rainforest Nationaalpark

 

We hebben nog een afspraak - de middag bij Ian en Margaret . De twee zijn veel en ver gereisd, er is genoeg om over te praten . Ian heeft een oude Dodge uit het jaar 1924 , prachtig gerestaureerd - ik maakt gebruik van de mogelijkheid om een kleine tour.met Ian te maken.
We spreken met Ian over ons kleine probleem, Hans moet voor een paar dagen terug naar Zwitserland, ik ga dan m’n zus Anneke in Nieuw-Zeeland bezoeken – we zoeken daarom een veilige plek voor de Trans - Geo! Geen probleem, zegt Ian , we kunnen de Toyota op het terrein van zijn fabriek neerzetten, daar is hij veilig. Natuurlijk zijn we allebei erg opgelucht een oplossing te hebben gevonden. We maken een afspraak voor de tijd dat we in Melbourne zijn.

Dodge jaargang 1924
Thanks Ian!

Tidal River, Wilsons Promontory NP, donderdag, 28. November 2013

 

We zijn ondertussen in Wilsons Promotory Nationaalpark, het regent en het is koud als we aankomen, gelukkig hebben we een verwarming die we s’nachts ook aanzetten. De volgende dag is het weer gelukkig beter. Het park is een paradijs voor wandelaars, omdat we beiden zijn niet zo goed te voet zijn op dit moment, vertrouwen we op de beschrijving op het park plannetje en zoeken wat kortere wandelingen uit. Fantastische uitzichten en stranden zijn ook voor ons "handikapierten” gemakkelijk bereikbaar.

Het is een zeer grote camping met alles erop en eraan, de plaats is momenteel niet voor de helft bezet, maar dat zal zeker veranderen over Kerstmis, alle 450 plaatsen zijn dan allemaal vol. In Julie wordt er door een loterij plaatsen verhuurd – en dat teld voor heel Australië zo, niet dat alles verloot wordt, maar tijdens de schoolvakanties zijn de meesten plaatsen al volgeboekt - we zullen het wel zien als we in Tasmanië zijn.

Na vier dagen trekken we door naar “Inverloch”, helaas volgde ons het slechte weer ook hier heen, we hebben nog steeds s’nachts de verwarming aan. Op de camping ontmoeten we twee Nederlanders, "Henk en Trijntje". In onze ogen een zeer "crazy" paar. Ze zijn met de fiets en een tentje onderweg, ieder 20kg bagage, meer dan tweeduizend kilometer hebben ze al gefiets in tijd van ca. een maand (dat hebben wij nog niet eens in 2 maanden met de auto gedaan) en dan met dit weer - petje af hoor!
We vertellen over onze laatste stop in Wilsons Promontory Nationaal Park - ze besluiten om er naar toe te fietsen, och het zijn maar "slechts" 130 km!

Alles weer ingepakt?
Daar gaan ze weer!

Dandenong, woensdag, 4. Dezember 2013

We naderen nu Melbourne, we zoeken de dichtstbijzijnde plek om te verblijven zodat we met het openbaar vervoer naar de stad kunnen, de Trans - Geo is een beetje te onhondig en parkeerplaatsen zijn schaars net als in elke grote stad. We landen op een camping in Dandenong, bushalte voor de deur. We dachten eerst dat er een varkensmesterij een stukje achter de camping was, het stonk nl behoorlijk. Naderhand kwam Hans met het bericht dat het koeien waren een dag later werd het dan ineens een kippenfarm. Stinken deed het nog steeds hetzelfde, varken, koe of kip..... Vanaf hier rijden we naar de mooie Beach Side van Melbourne. Het weer is nog steeds niet om over naar huis te schrijven maar toen we bij het strand in Mornington aankwamen, kwam het echt met bakken naar beneden. Aan uitstappen is niet te denken, we rijden verder over het schiereiland door prachtig gelegen wijngaarden - op zoek naar een Koala Sanctuary, waar gewonde dieren weer gezond moeten worden verpleegd. We komen per ongeluk uit op een “militaire marinebasis”. Wij dachten dat onze auto te hoog was en dat ze ons daarom stopten. Maar het was militair gebied en was voor privé strikt verboden. Natuurlijk laten ze ons niet verder rijden, maar alle hebben veel plezier en brengen ons weer op het juiste spoor - de koala's hebben we nog steeds niet gevonden.
We maken de volgende dag een andere reis naar het achterland van Melbourne en in de avond treffen we Ian en Margaret die we ontmoet hebben op straat in Yarram. We verheugen ons op een lekker etentje met z’n viertjes... – We zijn voor de 1ste keer in Melbourne..!

Het kwam echt met bakken naar beneden
Thanks to Margareth and Ian for the great evening and dinner!

Melbourne, woensdag, 11. Dezember 2013

Vandaag willen we de stad in, we hebben daarom een camping gezocht waar we dicht bij een station zijn. In „Bonbeach“ staan we nu  – met de fiets zijn het nog geen 10 minuten naar het strand en het station. Melbourne heeft onlangs een nieuw ticket systeem ingevoerd, iedereen vervloekt het maar wij vinden het zo gek nog niet. Je koopt voor $ 6 een kaart en dan moet je er een bedrag op laden, dus prepaid voor het openbaar vervoer, voor bus, tram en trein. Het stomme is alleen dat wat je teveel op je kaart hebt, krijg je niet meer terug, dus niet teveel erop laden.


Toen we uit de trein stapte scheen het zonnetje, joehoei, dus regen jassen uit en in de rugzakken gestopt.
Toen we dan uit het “Flinderstation” liepen regende het weer. Gauw weer waterdicht aangekleed en toen een “circle bus” genomen die je door de hele stad rijdt 90min lang. Wij kijken erg uit naar de Queen Victoria Market. Door de microfoon hoorden we “The Victoria Markett is open every day, except Monday and Wednesday”. Ja, wat dan??.... elke dag geopend !. Later vertelde ons een ober, dat de markt in de avond open was, niet een markt zoals we hadden verwacht maar een markt met allemaal vreet kraampjes van allerlei " immigranten " . Ieder land biedt z’n specialiteiten aan, je kunt je door de hele wereld “doorvreten”. Echt een grandioos idee, knotgezellig en overal muziek en het trekt ongelooflijk veel mensen. En als klap op de vuurpijl ging vanaf 5 uur ook het zonnetje nog even schijnen.....

De volgende dag is het weer een beetje beter en 's middags gaat zelfs het zonnetje al vroeg schijnen, dus gauw een berg kleren in de rugzakken verstauen. Als de zon schijnt wordt het dan meteen ook weer heet. Verder doen we wat alle toeristen doen, het zonnetje genieten ‘n terasje pakken, foto’s maken en ijsjes eten.. 

 

"gelikt kapsel ;-)
Chinatown
mmmmh lekker!
Melbourne is ook 'n fietstadt
straten vol graffitis, je kijkt je ogen uit...

Er zijn  ongelooflijk veel mensen op straat, allemaal een beetje gestresst voor de feestdagen. Best wel een beetje raar, de etalages zijn versierd voor de kerst, overal worden kerstliederen gespeeld en de mensen lopen in korte broeken en met Flip-Flops rond. Bij ons zijn de de kerst gevoelens nog niet aangekomen maar laten we wachten tot Kerstmis in Hobart, Tasmanië .... Morgen gaan we op de boot en we verheugen ons erop, van daaruit komen dan de volgende berichten.